13 พฤษภาคม 2556
ล้วนมีการกล่าวถึง "รัฐประหาร"
ยิ่งการบุกเข้ายึดท้องสนามหลวง เปิดการชุมนุมยืดเยื้อของแนวร่วมคนไทยรักชาติรักษาแผ่นดิน ที่นำโดย นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์
ยิ่งเห็นว่ารัฐบาล น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ไม่ควรดำรงอยู่
หากการเคลื่อนไหวของพวกเขาที่มาจากริมหาดวังมัจฉา ลำตะคอง ไปยังสนามไชยและสนามหลวงแล้วยังไม่ประสบผลสำเร็จ
ก็ย่อมมีการกวักมือเรียก "ทหาร" ให้กระทำการ
เป็นเสียงที่กระหึ่มครึมครางภายในพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยตั้งแต่กลางปี 2549 และดังกระหึ่มครึมครางอีกครั้งนับแต่เดือนพฤษภาคม 2551
นี่คือภาวะ "เสี่ยง" ทางการเมือง
การเสนอบทสรุปที่ว่ารัฐประหารเป็นเรื่องล้าสมัย ปรากฏขึ้นและดำรงอยู่อย่างยาวนานตั้งแต่ห้วงหลังสถานการณ์เดือนตุลาคม 2516 มาแล้ว
แต่ในเดือนตุลาคม 2519 ก็เกิดรัฐประหาร
ยิ่งกว่านั้น ยังมีความพยายามก่อกบฏอีกในเดือนมีนาคม 2520 และรัฐประหารได้สำเร็จในเดือนตุลาคม 2520
จากนั้น ยังมีความพยายามก่อกบฏ ยึดอำนาจอย่างน้อย 2 ครั้ง
ครั้ง 1 เมื่อเดือนเมษายน 2524 ครั้ง 1 เมื่อเดือนกันยายน 2529 โดยเลขาธิการคณะก่อการเป็นบุคคลคนเดียวกัน กระทั่งในที่สุดทหารก็สามารถก่อรัฐประหารได้สำเร็จเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2534
แล้วมาเกิดอีกครั้งในเดือนกันยายน 2549
ก่อนเกิดรัฐประหารในเดือนกุมภาพันธ์ 2534 หลายคนในรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ ก็ไม่เชื่อว่าจะมีการรัฐประหาร
แม้กระทั่ง นายไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ ก็ไม่เชื่อ
เช่นเดียวกับ ระหว่างการเคลื่อนไหวของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย หลายคนในรัฐบาล พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ก็ไม่เชื่อว่าจะมีการรัฐประหาร
แม้กระทั่ง พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ก็ออกมาปฏิเสธ
น่าสนใจก็ตรงที่คนซึ่งไม่เชื่อล้วนเป็นคนนอก เป็นคนในแวดวงทางการเมือง ขณะที่คนซึ่งลงมือทำกลับเป็นคนในกองทัพ
รัฐประหารจึงสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ
แม้สังคมประเทศไทยจะผ่านบทเรียน ความเจ็บปวดของการรัฐประหารมาแล้วหลายครั้ง
แต่โปรดเชื่อเถิดว่า กระบวนการรัฐประหารยังทันสมัยเสมอสำหรับการแก้ปัญหาทางการเมือง เพียงแต่ว่ามีความสุกงอมมากน้อยเพียงใดเท่านั้นเอง
ประมาทเมื่อใด เป็นต้อง "โดน"
